Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και φτιάχνουν τη δική τους ζωή, οι ισορροπίες στη σχέση μας μαζί τους αλλάζουν. Πολλές φορές, παρά τις καλές μας προθέσεις, μια απλή συζήτηση μπορεί να καταλήξει σε έναν απρόσμενο εκνευρισμό ή σε μια απότομη λήξη της τηλεφωνικής κλήσης.
Η μετάβαση από τον ρόλο του “γονέα-προστάτη” σε αυτόν του υποστηρικτικού συνοδοιπόρου δεν είναι πάντα εύκολη. Όπως ακριβώς προσπαθούμε να μάθουμε πώς διαχειριζόμαστε την απουσία των ενήλικων παιδιών μας από το σπίτι, έτσι πρέπει να μάθουμε και έναν νέο τρόπο να επικοινωνούμε μαζί τους.
Η φράση που προκαλεί αντιδράσεις
Όταν βλέπουμε το παιδί μας να προβληματίζεται με κάτι –είτε είναι τα οικονομικά του, είτε η δουλειά, είτε το μεγάλωμα των δικών του παιδιών– το ένστικτό μας είναι να δώσουμε αμέσως τη λύση. Κι εκεί ακριβώς ξεστομίζουμε τη φράση: “Αν ήμουν στη θέση σου, θα…” ή το κλασικό “Εγώ στην ηλικία σου…”.
Αυτή η προσέγγιση, παρόλο που πηγάζει από καθαρή αγάπη και εμπειρία, συχνά εκλαμβάνεται από τα ενήλικα παιδιά ως κριτική ή ως ακύρωση των δικών τους ικανοτήτων. Εκείνη τη στιγμή νιώθουν ότι δεν τους θεωρούμε ικανούς να διαχειριστούν τη ζωή τους. Το αποτέλεσμα; Κλείνονται στον εαυτό τους, αλλάζουν θέμα ή εκνευρίζονται.
Πώς να δείξετε ουσιαστική υποστήριξη
Αντί να βιαστείτε να δώσετε έτοιμες λύσεις, δοκιμάστε μια διαφορετική προσέγγιση που χτίζει την εμπιστοσύνη. Όταν το παιδί σας μοιράζεται μια δυσκολία:
- Απλά ακούστε: Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζονται είναι κάποιον να τα ακούσει, να ξεθυμάνουν, χωρίς να περιμένουν λύση.
- Κάντε ερωτήσεις: Δοκιμάστε να ρωτήσετε “Πώς σκέφτεσαι να το διαχειριστείς;” ή “Θέλεις να ακούσεις πώς το βλέπω εγώ;”. Με αυτόν τον τρόπο δείχνετε σεβασμό στην αυτονομία τους.
Η δημιουργία μιας νέας, ώριμης σχέσης με τα παιδιά μας θέλει χρόνο και υπομονή. Δίνοντάς τους τον χώρο να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις (ακόμα και αν πιστεύουμε ότι κάνουν λάθος), τους δείχνουμε ότι τα εμπιστευόμαστε. Και αυτή ακριβώς η εμπιστοσύνη είναι που θα τα κάνει να έρχονται σε εμάς με χαρά για συμβουλές στο μέλλον.
