Αν κλείσετε τα μάτια και προσπαθήσετε να ανακαλέσετε τη μυρωδιά και την εικόνα από το σαλόνι της γιαγιάς στη δεκαετία του ’80 ή του ’90, τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό; Ο καναπές με το προστατευτικό ριχτάρι; Το βαρύ ξύλινο σκρίνιο με τα καλά κρυστάλλινα ποτήρια;
Υπήρχε όμως ένα αντικείμενο που αποτελούσε το σήμα κατατεθέν της ελληνικής νοικοκυροσύνης. Δεν έλειπε από κανένα σπίτι και, μάλιστα, βρισκόταν πάντα στο πιο περίοπτο σημείο: Πάνω στην τηλεόραση.
Το περίφημο “σεμεδάκι”
Οι τηλεοράσεις εκείνης της εποχής δεν είχαν καμία σχέση με τις σημερινές λεπτές, επίπεδες οθόνες που κρέμονται στον τοίχο. Ήταν βαριές, ογκώδεις “κουμούτσες” (οι λεγόμενες CRT), με βαθύ πάνω μέρος. Αυτή η επιφάνεια δεν μπορούσε φυσικά να μείνει άδεια!
Οι γιαγιάδες και οι μητέρες μας τοποθετούσαν ευλαβικά το χειροποίητο σεμεδάκι (ένα μικρό, λευκό ή εκρού πλεκτό δαντελένιο πετσετάκι, φτιαγμένο με βελονάκι). Δεν κάλυπτε την οθόνη, αλλά έπεφτε απαλά στις άκρες, δίνοντας μια νότα φροντίδας στην ψυχρή ηλεκτρονική συσκευή.
[INLINE_IMAGE_1]
Η “ιερότητα” της τηλεόρασης
Πάνω στο σεμεδάκι της τηλεόρασης συνήθως στηριζόταν κάτι επιπλέον: ένα μικρό πορσελάνινο διακοσμητικό (πιερότος ή βατραχάκι), μια κορνίζα με φωτογραφία των εγγονιών, ή ακόμα και το τεράστιο, χοντρό τηλεκοντρόλ, το οποίο βεβαίως ήταν τυλιγμένο με διαφανή ζελατίνα για να μη λερώνεται.
Η πρόκληση των παιδικών μας χρόνων ήταν να πατήσουμε τα κουμπιά πάνω στην τηλεόραση (όταν το τηλεκοντρόλ χάλαγε), χωρίς να τραβήξουμε κατά λάθος το σεμεδάκι και γκρεμίσουμε τον πιερότο!
Μια τέχνη που χάνεται
Τα σεμεδάκια δεν σταματούσαν στην τηλεόραση. Κατέκλυζαν τα στερεοφωνικά, το τραπέζι του τηλεφώνου, τα μπράτσα των καναπέδων. Ήταν ο τρόπος των γυναικών της εποχής να δείξουν την προίκα τους, την τέχνη τους στο πλέξιμο και να “ντύσουν” το σπίτι.
Σήμερα, η εξέλιξη της τεχνολογίας εξαφάνισε τη δυνατότητα να στολίσουμε τις τηλεοράσεις. Οι μίνιμαλ γραμμές έβαλαν τα σεμεδάκια στα συρτάρια. Όμως, όλοι μας χαμογελάμε με μια γλυκιά μελαγχολία όταν βλέπουμε έστω και ένα τέτοιο πλεκτό θησαυρό, γιατί μας θυμίζει τα πιο αθώα, ζεστά χρόνια της ζωής μας.
