Μια σχέση απαιτεί αμοιβαιότητα, δέσμευση και –πάνω από όλα– σεβασμό. Είναι λογικό και υγιές να υπάρχουν περίοδοι που ένας από τους δύο προσφέρει περισσότερα, για λόγους συγκυρίας ή ανάγκης. Όμως, όταν αυτό γίνεται ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, τότε η ισορροπία διαταράσσεται και, μοιραία, η σχέση φθείρεται. Αν νιώθεις ότι είσαι εσύ που “τρέχεις” τα πάντα, ενώ ο σύντροφός σου απλώς… υπάρχει, ήρθε η ώρα να δεις την κατάσταση με καθαρή ματιά.
Όταν το “μαζί” γίνεται “μόνη μου”
Στην αρχή μπορεί να μοιάζει χαριτωμένο. Ένας άνθρωπος πιο χαλαρός, πιο ανέμελος, που περιμένει από εσένα να οργανώσεις, να προτείνεις, να δώσεις ρυθμό στην κοινή σας ζωή. Γρήγορα, όμως, η χαριτωμένη αδράνεια γίνεται τεμπελιά. Κι εσύ βρίσκεσαι να διαχειρίζεσαι τη σχέση σχεδόν μόνη σου, με την ψευδαίσθηση ότι έτσι κρατάς τα πράγματα σταθερά.
Ενδείξεις ότι έχεις αναλάβει όλο το “βάρος”
- Είσαι πάντα εσύ που ενθαρρύνεις και επαινείς, ακόμη και για το ελάχιστο που θα κάνει. Έχει αρχίσει να εξαρτάται από την επιβεβαίωσή σου αντί να έχει προσωπικά κίνητρα.
- Έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι “θα αλλάξει”. Βασίζεις τη σχέση όχι στην πραγματικότητα, αλλά σε μια εξιδανικευμένη εκδοχή του, ή στη φαντασίωση κάποιου μελλοντικού μετασχηματισμού.
- Ανέχεσαι αρνητικές συμπεριφορές, απλώς και μόνο επειδή υπάρχει χημεία – ή επειδή το σεξ είναι καλό.
- Εκείνος απλώς δεν προσφέρει. Δεν πρόκειται για κάποια δύσκολη περίοδο· απλώς επαναπαύεται, αφήνοντάς σε να κάνεις τα πάντα.
- Περιμένεις υποσχέσεις που ποτέ δεν εκπληρώνονται. Ελπίζεις ότι, κάποια στιγμή, θα εκπληρώσει τα μεγάλα λόγια που σου είπε… πριν μήνες ή και χρόνια.
- Κρατάς τον εαυτό σου πίσω για να διατηρήσεις τις ισορροπίες, μην τυχόν και πληγωθεί ο ευαίσθητος εγωισμός του.
- Υποβιβάζεις τα “θέλω” σου και ζεις με τα λίγα που εκείνος είναι διατεθειμένος να προσφέρει, πιστεύοντας ότι είναι αρκετά.
- Δεν του ζητάς τίποτα παραπάνω – ακόμη κι αν η σχέση σας μετράει μήνες, την παρουσιάζεις σαν casual για να μην “τρομάξει”.
- Βασίζεσαι αποκλειστικά στα λόγια του, ακόμα κι αν οι πράξεις του είναι ανύπαρκτες ή αντιφατικές.
- Συνεχίζεις να επενδύεις παρά τη συνεχή απογοήτευση, νομίζοντας ότι αξίζει να περιμένεις λίγο ακόμα.
Το ερωτικό “παραμύθι” που επαναλαμβάνεται
Δεν φταις που θέλεις να πιστέψεις στον έρωτα. Ούτε που ελπίζεις ότι κάποιος μπορεί να γίνει καλύτερος για χάρη της σχέσης. Φταις, όμως, όταν αρνείσαι να δεις ότι αυτή η σχέση δεν έχει δύο ενεργά μέλη. Όταν επαναλαμβάνεις μοτίβα συγχώρεσης, υπομονής και δήθεν κατανόησης, χωρίς αντίκρυσμα, βλάπτεις περισσότερο τον εαυτό σου απ’ όσο νομίζεις.
Το να περιμένεις διαρκώς, να συγχωρείς χωρίς λόγο, να μειώνεις τη δική σου αξία για να διατηρείς μια “εικόνα” σχέσης, είναι επώδυνο και τοξικό. Κάποτε, πρέπει να παραδεχτείς ότι το ότι σε προσέχει όταν τον βολεύει, δεν είναι φροντίδα. Το ότι είναι κάπου-κάπου τρυφερός, δεν είναι σχέση. Κι ότι το να τα κάνεις όλα εσύ, τελικά, δεν είναι αγάπη – είναι παραμέληση του εαυτού σου.
Η σχέση δεν είναι πείραμα, ούτε θυσία από τη μία πλευρά. Αν νιώθεις ότι δίνεις χωρίς να παίρνεις, ότι είσαι πάντα σε αναμονή, ότι μάχεσαι για δύο, τότε δεν είσαι σε σχέση. Είσαι σε έναν αγώνα δρόμου… και τρέχεις μόνη σου. Ώρα να σταματήσεις και να κοιτάξεις αν πράγματι αξίζει αυτός ο “συμπαίκτης” να είναι στην ίδια ομάδα μαζί σου.
