Το φαινόμενο της απιστίας, γνωστό και ως “κέρατο”, αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τις πιο δυσάρεστες και συχνά ταμπού πτυχές των σχέσεων. Μπορεί να συμφωνήσουμε εύκολα ότι το κέρατο προκαλεί πόνο και συγκρούσεις, τόσο για τον/την απατημένο/η όσο και για τον/την απιστούντα. Ωστόσο, είναι καιρός να δούμε αυτή τη θεματική με μια διαφορετική ματιά, πιο ψύχραιμη και αντικειμενική, χωρίς την υπερβολική εμμονή που συχνά την περιβάλλει.
Η πολυπλοκότητα του κέρατου
Η απιστία συχνά παρουσιάζεται ως κάτι απόλυτα κακό και ασυγχώρητο, και πράγματι, ο πόνος που προκαλεί είναι αδιαμφισβήτητος. Ωστόσο, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η συνεχής ενασχόληση και η ανησυχία για μια πιθανή απιστία όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά αντίθετα, μπορεί να αποτελέσουν καταλύτη για την ίδια την πράξη. Η αδιάκοπη καχυποψία και η ανασφάλεια δημιουργούν ένα τοξικό κλίμα που συχνά οδηγεί στην ίδια την προδοσία που φοβόμαστε.
Δεν αναφερόμαστε μόνο στο να κουβαλά κανείς μια μόνιμη υποψία και να παρενοχλεί τον σύντροφό του, αλλά και σε εκείνες τις στιγμές που η αβεβαιότητα φέρνει έναν κύκλο αντιδραστικής συμπεριφοράς, με το άτομο να απατά με τη σειρά του, προκειμένου να προστατεύσει τον εαυτό του ή να εκδικηθεί.
Το αναπόφευκτο της απιστίας;
Πολλές φορές η απιστία δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να προλάβει. Αν είστε από αυτούς που την υφίστανται, το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να ζήσετε την εμπειρία χωρίς να βυθιστείτε σε καταστροφικές σκέψεις και συμπεριφορές ελέγχου. Αν είστε από εκείνους που προχώρησαν σε απιστία, συχνά η απόφαση λαμβάνεται στη στιγμή, υπό συνθήκες που δεν έχουν προγραμματιστεί ή σχεδιαστεί.
Οι προμελετημένες απιστίες είναι λιγότερο συχνές, και ως γνωστόν, όταν κάποιος παραδέχεται ότι προγραμμάτισε να απατήσει, σπάνια καταφέρνει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του στη συζήτηση που ακολουθεί.
Η συζήτηση μετά το “κέρατο”
Μια συνήθης απάντηση που ακούμε είναι το κλασικό “Ήσουν μακριά, είχα ανάγκη”. Αυτή η δικαιολογία, είτε ληφθεί κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, αποτελεί μια ευκαιρία για ουσιαστική συζήτηση μεταξύ των συντρόφων. Ακόμα κι αν πληγώνει, προσφέρει ένα πεδίο για να αναζητηθούν οι ρίζες των προβλημάτων στη σχέση και ίσως τρόποι για να αποφευχθούν μελλοντικά τέτοια γεγονότα.
Το κλασικό κέρατο ως αντίδοτο στον σύγχρονο κόσμο
Σε αντίθεση με τις πολυσυντροφικές σχέσεις που κερδίζουν έδαφος, το παραδοσιακό “κέρατο” παραμένει μια κοινωνικά αποδεκτή μορφή κρίσης στη σχέση, με πιο ξεκάθαρα όρια και συναισθηματικές αντιδράσεις. Ακόμα και αν κάποιες συμπεριφορές σε πολυσυντροφικά περιβάλλοντα φαίνονται “πιο μοντέρνες”, το να παραδεχτεί κανείς το λάθος, να μετανιώσει και να ζητήσει συγγνώμη αποτελεί μια πιο ρομαντική και ανθρώπινη προσέγγιση, που συχνά λείπει από πιο ανοικτές ή πολύπλοκες μορφές σχέσεων.
Όταν όλα έχουν δοκιμαστεί
Η πραγματικότητα για πολλούς ανθρώπους σε μακροχρόνιες σχέσεις είναι ότι, παρά τις προσπάθειες και τις διαφοροποιήσεις στη σεξουαλική και συναισθηματική ζωή, η απιστία μπορεί να προκύψει σαν συναισθηματική ή ψυχολογική ανάγκη που δεν καλύπτεται από την υπάρχουσα σχέση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η απιστία είναι η λύση, αλλά ότι είναι ένα σύμπτωμα πιο βαθύτερων προβλημάτων ή περιορισμών.
Και αν για κάποιους λειτουργεί η πολυσυντροφικότητα ή άλλες μορφές εναλλακτικών σχέσεων, δεν είναι δική μας δουλειά να τις κρίνουμε. Ο καθένας αναζητά αυτό που τον γεμίζει και τον εκφράζει μέσα στη συντροφικότητα.
Τελικά, το θέμα της απιστίας είναι σύνθετο και εξακολουθεί να προκαλεί έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις. Ίσως το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να το προσεγγίσουμε με ειλικρίνεια, σεβασμό και ψυχραιμία, χωρίς να αφήνουμε την ανασφάλεια και τις προκαταλήψεις να καθορίζουν την ποιότητα της σχέσης μας.
